خانه / دسته‌بندی نشده / تختي در آب سياه

تختي در آب سياه

نگاهي به فيلم «غلامرضا تختي» ساخته‌ي بهرام توكلي

راوي در همان ابتداي فيلم از عدم قطعيت در زندگي تختي حرف مي‌زند. اما خيلي زود با نتيجه‌گيري قطعي مواجه مي‌شويم: «غلامرضا تختي خودكشي كرده است.»

توكلي فيلمساز خوبي است، تصوير را خوب مي‌شناسد و صحنه‌هاي تاثيرگذاري مي‌آفريند. اين مساله را در «تنگه‌ي ابوقريب» نيز به خوبي نشان داده است؛ اما همچنان تصور مي‌كنيم، تكنيك‌هاي او در خدمت داستان قرار نمي‌گيرند. اساسا توكلي از داستان مي‌گريزد. دوربين توكلي در «تختي» نيز همانند «تنگه‌ي ابوقريب» بيشتر نگاهي مستند به وقايع دارد.

بي‌گمان كات از صحنه‌ي هم زدن ليوان با خودنويس و سياه شدن محتويات آن در هتل آتلانتيك و افتادن تختي نوجوان در آب‌سياه خاني‌آباد در همان ابتداي فيلم، از صحنه‌هايي است كه تصويرشناسي توكلي را به رخ مي‌كشد.

«تختي» صحنه‌هاي تاثيرگذار ديگري هم دارد. شبي كه تختي از سينما بيرون مي‌زند، روزي كه مي‌آيد وسايل پدر فوت شده‌اش را از آسايشگاه بگيرد و از همه مهمتر صحنه‌اي كه او را به ورزشگاه راه ندادند، در حالي كه در كنار همان ورزشگاه، عكسش را مي‌فروختند. جالب آن‌جاست كه در هيچ‌كدام اين صحنه‌ها «تختي» ديالوگي ندارد. يكي از مهمترين مشكلات من با فيلم تختي از همينجا آغاز مي‌شود. فيلم بر اساس روايت ديگران شكل مي‌گيرد و داستان سعي نمي‌كند فاصله‌اش را با تختي كم كند. انگار  تمام روايت‌هاي سينه به سينه نقل شده، تنها به تصوير بدل شده باشند.

توكلي در اين ميان بي‌گمان كار سختي پيش‌رو داشته. نزديك شدن به جهان پهلواني كه همچنان محبوبيت زيادي دارد، ريسك بزرگي بود و گمانم توكلي جرات نكرده وارد محدوده‌ي خطر شود.

پرواضح است براي حمايت از ژانري كه در فيلم و داستان ما مغفول مانده است، «غلامرضا تختي» را بايد ديد. اما نمي‌توان چشم را بر ضعف‌هاي فيلم‌نامه آن بست. توكلي فيلمساز قَدَري است و اگر كمي به داستان بهاي بيشتري بدهد، قطعا فيلم‌هاي به مراتب بهتري خواهد ساخت.

درباره‌ی مجتبی تقوی‌زاد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *