نمي گويم سخنم ….حتي انگشتاني كه اين سطور را تايپ مي كنند بغض كرده اند .سخت است حرف زدن و نوشتن برايم .كاش بودي ….بودي و از چشمانم حرف هايم را مي خواندي …..تو كه خوب نگاهم را مي شناسي نه؟؟ مي داني چه مي خواهم بگويم؟؟؟چه سواليست؟؟مگر مي شود نداني ….اصلا همه مي دانند …..هر كسي كه مرا مي شناسد مي داند ….تو اما تك تك لغاتم را مي شناسي ….مي داني حرفم را با چه لغتي مي زنم …..زبان چشمهايم را خوب مي شناسي….هواي گريه اي را دارم كه چنديست راه گلو را بسته و حالا خودش را در تك تك جوارح بدنم منتشر مي كند!نگاهم كن!من ابر باران زايي هستم كه تنها تلنگري براي باريدن مي خواهم!فكرش را بكن …دو دقيقه پيش صداي محزوني پشت تلفن بود :”مهندس جان ….حرم نبوي هستم ….زنگ زدم بگم جلو چشاميد!” ….خدايا باز هم نشانه مي فرستي؟؟چه كار من داشت كارفرماي دو سال پيش؟؟گوشم را نكش خدا….دلم را كه كشيدي!گوشم را نكش….آمدم بنويسم شب آرزوهاست دعا كنيد …..خدايا نشانم دادي آنقدر انسان هاي پاك را هديه ام كرده اي كه نگفته يادم مي كنند و دعايم …..چه جاي زياده گويي…..بهتر كه بگويم همه را دعا مي كنم ….حتي آنهاييكه زخم مي زنند به عمق زندگي!تو اما چشمانم را به ياد داشته باش …..تسبيح دانه اناري عقيقم را ….همان كه لنگه اش را داري….دعاي اين سال يك دعاي دو نفره است …..و چشمانم به دستهاي رو به آسمان همه ….