آدم های این عصر از توهمات ساخته شده اند.پوشیده شده اند از توهماتی در مورد خودشان و دیگران! و جالب ماجرا اینجاست که این توهمات در غالب مواقع به حدی مضحکند که کودکان را به خنده وا می دارند.آدم های این عصر یاد گرفته اند که از دیگران تصویرسازی کنند و دنیای ماشینی ما چه تصویرهای غیر واقعی ای را که به آنها دیکته نمی کند!نه اینکه آدم ها بد شده باشند نا!گمان می برم آدم ها به تصویرسازی های اشتباهی دچار شده اند و آن زمان که واقعیت را می بینند و تصویر ساخته شده را موهومی درک می کنند برچسب بد شدن آدم ها و زمانه را برای رهاسازی وجدانشان می آفرینند.دنیای ما مملو از این توهمات تصویر سازی شده است.
آدم های متوهم همیشه طلبکارند ، از دیگران و زمین و زمان و خدا و ……و چه روزگار بدی دارند متوهمانی که در دو سنگر درون و برون دچار توهم هستند.کاش روزی آدم های بت پرستی را کنار می گذاشتند.کاش بت درونشان را می شکستند.کاش آدم ها روزی چشمهاشان را باز می کردند و می دیدند و کاش آدم ها ذوقشان را برای مقوله های بزرگتری خرج می کردند نه تصویر کردن یک توهم!
پ.ن.1:خوشحالم که هیچ تعریفی مرا به توهم نبرد که آدم خاصی هستم!خوشحالم که سعی می کنم چشمهام را باز نگه دارم تا واقعیت را ببینم ……نه توهم را!
پ.ن.2:دلم به درد آمد…….بعد از چند روز هنوز نتوانستم ببخشمت……دعا می کنم روزی از توهم دربیایی……
پ.ن.3:گفت :”باز هم تشریف بیارین …..البته با خنده …..آقا مجتبی می دونین چند وقته خنده تون رو ندیدم؟؟؟؟همش دپرسین”……دختر عمه ام بود…….و چه زود این کودک ها بزرگ شده اند و چه زود همه چیز را می بییند و من چقدر فاجعه شده ام!
پ.ن.4:آهای جلال سمیعی مگر می شود جمله ای گفت؟؟…..کداممان می توانیم این روزها و این نگاهها را توصیف کنیم …..باید باز هم بایستیم و چمهای هم را بکنیم با نگاه!
پ.ن.5: اردی بهشت امیدواریست!