پاهاش را که بغل گرفته بود، می شد فهمید که تنهایی چه امانی بریده از او اما ……اما قیس تنها خود می ‏دانست چه می خواهد …….‏
چانه اش را روی زانوانش فشار می داد و خیره به روبرو مانده بود ….تو گویی پیکره ایست تراشیده شده به ‏دستان استاد کاری خبره!‏
قیس صدها سال است آنجا نشسته!نه بادی یارای بلند کردنش را داشته ، نه برفی!‏
قیس خیره نشسته و رد چشمهاش را که دنبال می کنی به هیچ نمی رسی ! حتی به یک بوته ‏خشک!کویری در مقابل دارد که تا چشم کار می کند به یک گونه است ….خاکی خاکی !‏
قیس صد ها سال است کلامی نمی گوید …..قیس اما یک روز اردی بهشتی سال بر می خیزد …به قبله ‏بر می گردد …دستانی رو به اسمان می آورد …..چیزی می گوید و باز می نشیند………قیس انگار خدا را ‏سپاس می گذارد……‏
افسانه قیس سال هاست که در ایل بنی عامر سینه به سینه می گردد…..‏
به بازی کودکانه ای قیس را پرسیدم ……چگونه ای پسر عمو؟؟!!چرا تمام سال خیره می نشینی و یک روز ‏سال بر می خیزی ؟! آن چند نفس را چه می گویی زیر لب؟؟!‏
قیس انگار افسانه خود را از یاد برده باشد …لب می گشاید :”کودکانه پرسیدی که عاقلان این دیار هیچ ‏کدام را فهم پرسش نبود و ذهن بیمارشان تنها داستان هایی دنباله دار می ساخت !پسر عمو ….روزگاری ‏لیلی درست از همین راه که صدها سال است بر سر آن نشسته ام گذر کرد …..و من هنوز عطرش را توی ‏این راه نفس می کشم …..و آن روز که زاده شد را شکر می گویم به خدایی که با او دنیا را آفرید!که دنیا ‏بی لیلی دنیا نیست!‏