باران شیشه ها را می شوید اما دل ما را نه!!!!
دلمان سنگ هم که باشد شسته می شود زیر باران اما ….!
دلمان هم کوچک است ….هم بزرگ ….ما یک تناقض متحرکیم ….پس س.ک.و.ت می کنیم!!
پ.ن: پ.ن هام هم سکوت می کنند!

این یک
شوخی محض است پدر بزرگ نه؟!

باور
ندارم!نمی توانم باور داشته باشم!گیله مرد کوچک هزاران هزار عاشق، نمی توانم باور
داشته باشم نبودنت را!رسالتت تمام شد یعنی؟!همه یاد گرفتند چگونه عشق بورزند پدر
بزرگ؟!

گیریم یاد
گرفته اند همگی!خوب پدر بزرگ،این عشاق عاشقت شده اند!تو دیگر تنها مال عسل
نیستی!نسل هایی عاشقت شده اند!تو تعلق به تمام عشاق پاک اندیشه ی ایران زمین
داری!گیرم نشستی و با عسل عاشقانه توافق کردی به سفر ، اما یادت رفته ما هم حق
داریم؟!اشتباه نکن آن روزها هم که دست در دست توی خیابان ها قدم می زدید هم همه به
کارتان کار داشتند!باور کن!این قدر غرق بودی که نگاه آدم های حسرت خورده را نمی
دیدی!تو پدر بزرگ عاشق نسل من بودی!نه!بودی واژه مناسبی نیست!تو پدر بزرگ عاشق نسل
من هستی!هستی و می مانی!

من هنوز
روی سرمشق های عاشقانه ات مشق می کنم …..

عشق به
دیگری ضرورت نیست حادثه است

عشق به وطن
ضرورت است نه حادثه

عشق به خدا
ترکیبی ست از ضرورت و حادثه

و تو به
معشوق پیوند خوردی!

پ.ن.1:نادر
ابراهیمی از معدود نویسندگانی بود که آرزوی دیدارشان را داشتم!

پ.ن.2:درست!عسل زائیده خیال بود!قبول!اما عاشق بود!نگویید نادر گیله مرد
نبود!نگویید خانم منصوری عسل نبود…..!نادر عاشق بود….همسرش هم! نادر گیله مرد کوچک
اندام بود و …..